niedziela, 15 września 2013

Wieczorny spacer śladami Karola Kota







  • 22 września 2013





  • 21:00


spotkanie przed wejściem głównym do Małopolskiego Ogrodu Sztuki


Prowadzenie: Daria Skok 
Oprawa Wizualna: Kornel Jańczy 

Karol Kot: krakowska trauma lat sześćdziesiątych i wciąż punktująca legenda, morderca staruszek i dzieci, nożownik i truciciel. Wampir z Krakowa, nieposkromiony drapieżca, przykładny uczeń, ale tylko w tej materii, która go interesowała, kolekcjoner – noży i pokładów adrenaliny. Karol Kot – seryjny morderca z Krakowa.

22 września wybierz się z nami na wyprawę, spróbuj dotknąć tajemnicy, oswój legendę. Pójdź śladami człowieka, który czterdzieścipięć-parę lat temu sparaliżował ulice krakowskiego śródmieścia. Poznaj drogę, którą pokonała nasza lokalna, krakowska, ikona pop-kultury.

Małopolski Ogród Sztuki i Zbiornik Kultury zaprasza na wieczorny spacer śladami Karola Kota. Wizualną mapę miejsc w których grasował nożownik stworzył Kornel Jańczy.

Zapraszamy!

Małopolski Ogród Sztuki

Teraz budując zacznę od dymu z komina



Ronda Bautista 
kurator Carmen Notarangelo


13.09 - 4.10 
Wt - Pt: 14:00 - 17:00

„Nie ma jak w domu” to najsłynniejszy cytat z Czarnoksiężnika z Oz wypowiedziany przez Dorotkę po jej powrocie do Kansas. Nasz dom jest zawsze najlepszy. Czy to dlatego że jest nasz? Wystawa zaczyna się od socjologicznej koncepcji domu oraz bada jego idealizacje, jako projekcje naszych pragnień, poświęceń i oczekiwań. Wspólny leitmotiv dla dwóch środków przekazu, którymi posługuje się artysta, to ironia. Niekwestionowanym motywem przewodnim są małe prymitywne budynki, miniatury domów, zbudowanych z tanich lub pochodzących z recyklingu materiałów, bez roszczeń estetycznych. Są one odtwarzane na płótnach niewielkich rozmiarów i unoszą się pośrodku kojącego, pastelowego tła. Godny uwagi jest kontrast między surowością konstrukcji a stonowanymi kolorami tła, ostre szczegóły i lapidarna technika malarska. I to właśnie ten ostry kontrast sprawia, że prace Rondy Bautisty są tak oryginalne i relaksujące.

Hasłem jest gra, więc bawmy się!

czwartek, 29 sierpnia 2013

KINO KAPITAŁ # 8


Kawałek Lata + Na działce + Za płotem

22.00
1.09.2013
Galeria Bunkier Sztuki


"Kawałek Lata"
reżyseria: Marta Minorowicz
scenariusz: Marta Minorowicz
rok produkcji: 2010
czas trwania: 23
zdjęcia: Paweł Chorzępa
montaż: Przemysław Chruścielewski
produkcja: TVP S.A., Stowarzyszenie Filmowców Polskich - Studio Munka

Koniec lata, koniec wakacji. Do dziadka pracującego w bieszczadzkich lasach przyjeżdża wnuk. Osaczeni dziką przyrodą, zdani tylko na siebie, starają się odbudować łączącą ich więź. Kamera obserwuje bohaterów i ich relację- względem samych siebie oraz pięknego, ale surowego świata, który ich otacza.

Marta Minorowicz »
urodziła się w 1979 roku. Studiowała teatrologię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Absolwentka kursu dokumentalnego w Mistrzowskiej Szkole Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy. Jest autorką dokumentu Kawałek lata (2010), który zdobył m.in. Grand Prix na festiwalu w Clermont‑Ferrand, Golden Dove na festiwalu DOK Leipzig i Białą Kobrę na Festiwalu Mediów „Człowiek w zagrożeniu”


"Na działce"
reżyseria: Thierry Paladino
scenariusz: Thierry Paladino
rok produkcji: 2006
czas trwania: 26
zdjęcia: Thierry Paladino
montaż: Rafał Samborski
produkcja: Mistrzowska Szkoła Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy (obecnie: Wajda Studio)

Zabawny i ciepły portret rodziny głuchoniemych, która spędzając weekend na działce wymyśla tysiące sposobów na pokonanie nudy

Thierry Paladino »
Ur. 24.07.1981 w Nicei, Francja. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Marsylii I Aix-en-Provence oraz kurs dokumentalny w Mistrzowskiej Szkole Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy. Razem z Maciejem Cuske, Marcinem Sauterem i Piotrem Stasikiem założył w 2006 roku Zespół Filmowy Paladino. Uwielbia kotlet schabowy z ziemniakami i z mizerią.


"Za płotem"
reżyseria: Marcin Sauter
scenariusz: Marcin Sauter
rok produkcji: 2004
czas trwania: 12
zdjęcia: Dawid Sokołowski
montaż: Artur Owczarek
produkcja: Mistrzowska Szkoła Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy (obecnie: Wajda Studio)

Jednym z powodów powstania filmu jest próba powrotu do czasów dzieciństwa, wakacji, upalnego lata. Pamiętam uczucie, jak niezliczona ilość godnych uwagi szczegółów, rzeczy które trzeba odkryć, historii które trzeba rozwiązać, spraw nad którymi trzeba się głęboko zastanowić, sprawiały że dzień wydawał się nie mieć końca. Pamiętam też jak ważni w tych fascynujących przygodach byli rodzice, których cierpliwa obecność rozpoczynała i kończyła każdy z tych wyczerpujących letnich dni.

Marcin Sauter »
Reżyser, operator, fotosista. Cztery lata pracował w Gazecie Wyborczej jako fotoreporter, z tego dwa lata jako szef działu foto w Bydgoszczy. Publikował fotoreportaże w Magazynie GW, Rzeczpospolitej i miesięczniku Pozytyw. Autor 12 indywidualnych wystaw fotograficznych, uczestnik wielu wystaw zbiorowych w kraju i za granicą. Współpracuje z Teatrem Polskim w Bydgoszczy jako fotosista, realizator fotograficznych i wizualnych elementów scenografii, publikacji i filmów reklamowych teatru. Laureat rocznego stypendium artystycznego Prezydenta Miasta Bydgoszczy w 2005r.



FILMY REPREZENTOWANY PRZEZ KRAKOWSKĄ FUNDACJĘ FILMOWĄ

CZARNE MYDŁO





19.00
31.08.2013

Galeria Opcja ul.Piłsudskiego 38

ZBIORNIK KULTURY oraz MYDŁO ZIN
zaprasza na wystawę CZARNE MYDŁO

Czarne Mydło to wystawa twórców związanych z założonym przez Szymona Szelca i Jakuba Grocholę komiksowym zinem MYDŁO. Komiksy pełne czarnych myśli, mrocznych sekretów i wszystkiego co złe i brzydkie zawiśnie w Opcji od 31 sierpnia w towarzystwie instalacji, animacji i innych wybryków wprost spod brudnych rączek mydlanych artystów.


Mydło swój początek miało w 2011 roku, dzięki odrobinie chęci i młodzieńczemu zapałowi powstał zin komiksowy promujący nowe spojrzenie na to medium w Polsce, prezentujący prace młodych artystów związanych z różnymi gałęziami sztuki, niekoniecznie zajmujących się samym komiksem (niektórzy z nich swoje pierwsze historyjki obrazkowe stworzyli właśnie do Mydła). Magazyn powstawał w okolicznościach dziwnych, na wpół przypadkowo i spontanicznie. Efektem zbiegów okoliczności, szczęścia i ciężkiej pracy jest niebanalne wydawnictwo, prezentujące w nietypowej formie komiksy zarówno eksperymentalne, dziwne i kontrowersyjne, jak klasycznie estetyczne i swobodne. Twórcy Mydła starają się odkrywać polski komiks na nowo, prezentować prace artystów wychodzących poza margines tradycyjnych historyjek obrazkowych.

Mydło Zin

Opcja

ODSŁONIĘCIE KAPLICZKI #5





Temat: Hejnał
Artysta: Bolesław Chromry

19.00
30.08.2013
Małopolski Instytut Kultury ul. Karmelicka 27



Opis:
Hejnał — sygnał muzyczny, wygrywany (np. na trąbce) lub — obecnie coraz częściej — odtwarzany o określonej porze dnia, zwykle z wieży ratusza. Wyraz pochodzący prawdopodobnie od węgierskiego słowa "hajnal" (wym. węg. hojn`ol) oznaczającego: świt, jutrzenka.

Klaun (ang. clown) - artysta komediowy występujący najczęściej w cyrku. Wyróżnia się specjalnym makijażem, w którym dominuje biel i czerwień. Klauni nie mówią podczas występów. Co najwyżej wydają dźwięki odzwierciedlające nastrój niebędące słowami. Bardzo ważną rolę odgrywa mimika. Biały puder pokrywający całą twarz, szminka wykraczająca poza usta i rumieńce pozwalają dostrzegać niewerbalne przekazy nawet tym widzom, którzy siedzą na odległych miejscach. Inne cechy to strój, którego charakterystyczne elementy to: groteskowo duże buty oraz luźne lub w inny sposób niedopasowane ubranie, sztuczny nos w kształcie czerwonej kuli jakby miał katar.


Bolesław Chromry – król dyskomfortu i polski, rysownik, bajkopisarz, kuglarz, ilustrator, magister sztuki, Damian Siemień, Dawid Bratko, Ulrich Von Jungingen. Asystent Bronisława Chromego, przyjaciel Jacka Stokłosy, wielbiciel Ulrike Meinhof. Mieszka i pracuje w internecie.


Czym jest kapliczka?
W tym roku Zbiornik Kultury pod postacią “trójkąta bermudzkiego” (MIK, MOS, BUNKIER SZTUKI), postanawia powrócić do realizowanego niegdyś przez Małopolski Instytut Kultury, projektu ściennego tygodnika ulicznego K27.
W gablocie, mieszczącej się pod budynkiem MIK’u, na ul. Karmelickiej 27, będą dziać się różne niewyjaśnione zjawiska. Będzie to miejsce specyficznego kultu.
K27 stanie się swoistą “kapliczką” Zbiornika Kultury - gdzie będzie można na chwile zadumać się i odpocząć od codziennego zgiełku.
Co dwa tygodnie Zbiornik Kultury będzie prezentował w gablocie K27, prace kolejnych artystów, tych bardziej i mniej znanych. Każda z prac ma stanowić kapliczkę; poświęconą różnym zjawiskom tworzących to specyficzne miasto jakim jest Kraków.
Takie zjawiska kultury Krakowa jak: szopki, kopce, krypty, wianki i knajpy będące tajemniczym skupiskiem zamkniętych kręgów różnych ludzi, znajdą swoje miejsce w gablocie K27.
W zamian, drogi widzu, jeśli przyjedziesz zobaczyć K27, sam stwierdzisz, czy “doznanie” podczas spędzenia choćby chwili przy Kapliczce Zbiornika Kultury, dała ci wystarczającą satysfakcje; jeśli nie “duchową” to może choćby przez chwile zastanowisz się nad nieważkimi sprawami Twojej obecności na tym świecie.

misjonarz projektu: Xawery Deskur Wolski

piątek, 23 sierpnia 2013

MAMO, CHCĘ DO WODY! | COŚ ZOSTAŁO


Wernisaż: 24 sierpnia 2013, godzina 20.30
Wystawa trwa od 25 sierpnia do 9 września
Kurator: Sabina Miśtura




Masz się rozluźnić.
Masz odpocząć.
Masz pic piwo i jeść smażone.
Masz mieć bąble od komarów.
Masz zrobić sobie zdjęcie na bananie albo pod wodą.

Możesz być leniwy, marudny, zbyt wymagający i kapryśny. Możesz utyskiwać na powolny room service. Możesz wziąć swoje najlepsze ubrania, możesz kupić kapelusz z szerokim rondem i paradować po deptaku. Możesz nie mieć problemów rodzinnych, ani finansowych, możesz wręcz być kierownikiem czy managerem, możesz odnosić sukcesy i wspominać, jak to ledwo znalazłeś wolny tydzień.
Wracasz do domu, a wraz z tym kończy się turnus. Miasto zamiera, wszystko blednie i milknie. Hotele nadal na swoim miejscu, kelnerzy myślą, że wrócą tu lada chwila. Cisza.
Osierocona Varosha kłuje Cypr w bok. Elektryk Allan Cavinder dostaje zlecenie, chodzi po mieście-widmie. Poszukuje w piachu instalacji świadczącej o dawnej świetności. W hotelowych hallach depcze nasypane wiatrem wydmy. Jest sam, otoczony ciszą. Ta cisza, jak później napisze żonie, przyprawia go o ból uszu.

Grupa ETC buduje fatamorganę, fantazmatyczny kurort. Wszystko, czego potrzebujesz, by zregenerować siły życiowe, znajdziesz w klatce UV. Po drugiej stronie Magdalena Lazar zasypuje tę wizję, wrzucając nas w pustkę i prowadząc przez wnętrzności raju, który padł ofiarą sporów politycznych. Raju, który bez ludzi staje się niemym wyrzutem sumienia.


Grupa ETC to powstała w 2009 roku grupa reserchersko – artystyczna, zajmującą się tradycją artystyczną neo-awangard, muzyki eksperymentalnej oraz sztuki intermedialnej. Skład grupy jest płynny, aktualnie jej trzon tworzą: Antoni Michnik, Anna Płonka, Klaudia Rachubińska oraz Krzysztof Sokół. Współpracują z różnymi instytucjami, organizując wydarzenia o charakterze naukowym, popularyzatorskim lub artystycznym, starając się łączyć te perspektywy.

Magdalena Lazar ur. 1986 w Rudzie Śląskiej, mieszka i pracuje w Krakowie. Ukończyła ASP w Krakowie, broniąc dyplom ze specjalizacji Obrazowanie Cyfrowe w pracowni prof. Waldemara Węgrzyna. W latach 2010 - 2011 studiowała na Universität der Künste (pracownia Christiane Möbus ), w Berlinie.
Tworzy głównie video, instalacje, animacje i fotografie. W swoich pracach podejmuje próbę symulacji rzeczywistości, która jest potencjalnie możliwa. Tropi i sama kreuje ślady obecności człowieka, przetwarza to, co już znamy. W utworach wideo interpretuje teorię, mówiącą, że kultura jest wytworem natury i jako taka inspiruje, przetwarza i wymusza kolejne transformacje samej siebie.